ورا گفت : و ما حبسك عنى . جواب داد : [ 227 ب ] و لا تقولن لشىء انى فاعل ذلك غدا ، الا ان يشاء الله . بنده را كى رسد كه به فردا چنين كنم كه بقاى وى به دست وى نباشد و بر بقاى خود اعتماد چگونه كند ؛ و اگر بقا يابد تا ما نياموزيم نداند . بر علم خويش اعتماد چگونه كند . و عتاب چنين آمد . و مصطفى را صلى الله عليه و سلم به طعن طاعنان مشغول كرد ، از بهر آنكه بر محب هيچ چيز سخت‌تر از آن نباشد كه ورا به فراق حبيب منسوب كنند . جبريل را سؤال كرد صلوات الله عليها كه بدين مقدار زلت كه من كردم حق عز و جلّ با من چه خواهد كردن ، كه دشمنان گفتند : ودعه ربه و قلاه . جواب آمد : و الضحى ، و الليل اذا سجى ، ما ودعك ربك و ما قلى ، اقسم الله بالنهار و ضيائه و الليل و ظلامه و قيل اقسم بضياء ايمان المؤمنين و ظلم كفر الكافرين و قيل و الضحى و نور البشارة و الليل اذا سجى و الدنيا اذا اظلمت عليك يمنع رسولنا عنك ما ودعك ربك اى ما تركك ربك و ما قلى اى ما ابغضك . باز گفت : و للآخرة خير لك من الاولى . آن جهان ترا بهتر از اين جهان . يعنى اندر اين جهان بر محبت تو سوگند ياد كرديم ، و لكن دليل محبت بدان [ جهان ] بنماييم . امروز خبر است فردا معاينه گردانيم . باز جعفر صادق رضى الله عنه گويد : و للآخرة خير لك من الاولى يعنى و الحالة الآخرة خير لك من الحالة اولى . اى اين آخر حال تو كه ما وحى از تو منع كرديم مر ترا بهتر از حال ازل كه به تو وحى فرستاديم . معنى اين سخن آن باشد كه ما ترا فراموش گردانيديم تا استثنا به جاى ماندى ، تا دشمن طعن كرد تا ما به دوستى تو سوگند ياد كرديم . اين سبب كرديم اظهار محبت را نه مر دورى و خوارى را . بهترى خواستيم نه بترى خواستيم . چون مصطفى را صلى الله عليه و سلم از قصهء اصحاب الكهف خبر داد گفت : ام حسبت ان اصحاب الكهف و الرقيم كانوا من آياتنا عجبا الى آخر القصه : و از قصهء ذو القرنين خبر داد گفت : و يسألونك عن ذى القرنين قل سأتلو عليكم منه ذكرا . چون به حديث روح آمد گفت : و يسألونك عن الروح قل الروح من امر ربى . روح از امر من